အရုဏ်နပြေူစတွင် မနြ်မာ-တရုတ်နယ်စပ်လယ်ကွင်းပငြ်များကို မြူဆိုင်းဆိုင်း များက ပိန်းပိန်းလွှမ်းလျက်ရှိသည်။ အမေ၊ သမီးတို့ ဘယ်တော့ အဘွားဆီသွား လည်မှာလဲဟု ၁၁ နှစ်အရွယ် မယ်ယူဆန်က ကျောင်းအိတ်ကို ကျောပိုးလျက် အပငြ် ထွက်ရန် အသင့်ပငြ်ဆင်နစေဉ် မိခင်၏စကားသံမှာ ချက်ပြုတ်နသေော မီးခိုးငွေ့နှင့် အတူ ပနြ့်လွင့်လာသည်။ ဒီကာလလေးပြီးသွားရင် မနြ်မာပညြ်က အဘွားဆီ သွား လည်မယ်။ လုံချွမ်းမြို့ လားယင်ကျေးရွာတွင် နထေိုင်နသေော ဤမိသားစုငယ်လေး သည် တရုတ်-မနြ်မာနယ်စပ်မျဉ်းပေါ်၌ပင် အခြစေိုက်နထေိုင်လျက်ရှိသည်။ ဤနရော တွင် နယ်နိမိတ်တိုင်များသည် နိုင်ငံနှစ်ခု၏နယ်မြကေို ပိုင်းခြားသတ်မှတ်ထားသော် လည်း အိမ်နီးချင်းများအကြား ရှည်လျားလှသော စိတ်ဓာတ်ရင်းနှီးမှုကိုမူ ဘယ်သော အခါမျှ ပိုင်းဖတြ်နိုင်ခဲ့ခငြ်းမရှိပေ။ လားယင်ကျေးရွာ၏ နံနက်ခင်းသည် အမြဲပင် ဤကဲ့သို့သော နွေးထွေးမှုများနှင့် စတင်လေ့ရှိသည်။ မယ်ယူဆန်၏ဖခင်သည် လယ် ကွင်းတွင်လုပ်ကိုင်လျက်၊ မိခင်ကမူ ကုန်စုံဆိုင်လေးတစ်ခုကို အားကိုးနရေပြီး ဘဝ သည် တည်ငြိမ်ကာ သာယာလျက်ရှိသည်။ ဆန်ဆန်၊ ငါ့ကိုစောင့်ဦးဟူသော ကျေးရွာဝင်ပေါက်မှ ကျောင်းနဘေက်၏ အသံနှင့်အတူ နှစ်ယောက်သား ကျောင်းသို့ ပုခုံးချင်းယှဉ်လျက် လျှောက်သွားကသြည်။ လမ်းတွင် ဝါးခငြ်းတောင်းကိုင်ထားသော တိုင်လူမျိုးအဘွားတစ်ဦးနှင့် တွေ့သောအခါ အဘွားက ပြုံးရွှင်ရွှင်ဖငြ့် သူတို့လက်ထဲ သို့ လိမ္မော်သီးနှစ်လုံးထည့်ပေးလိုက်ပြီး ဒီနေ့လည်း စာကိုကောင်းကောင်းသင်ယူကြ နော်ဟု ဆုံးမစကားပြောလိုက်သည်။ အဘွား၏သမီးသည် မနြ်မာနိုင်ငံ လွယ်ကျယ် မြို့၌ အိမ်ထောင်ပြုသွားခဲ့သည်။ ထိုသို့သော နယ်စပ်ဖတြ်ကျော်ဆက်ဆံမှုများသည် ဤကျေးရွာတွင် အဆန်းတကယြ်မဟုတ်တော့ဘဲ သဘာဝကျသော မငြ်ကွင်းတစ်ခုလို ဖစြ်နသေည်။

လားယင်ကော်မိန့်မူလတန်းကျောင်း၏ ကစားကွင်းတွင် ငါးပွင့်ကယြ်အလံကြီးသည် လယေိမ်းရာသို့ အရှိန်ပငြ်းစွာ လွင့်ပျံလျက်ရှိသည်။ အားလပ်ချိန်တွင် ကလေးများ၏ ရယ်သံများသည် ကျောင်းဝန်းကျင်တစ်ခွင်ပျံ့နှံ့နသေည်။ သူတို့သည် ပြေးလွှားကစား လျက်၊ မုန့်များမျှဝလျေက်၊ သေးငယ်သော လက်များက တင်းတင်းကပြ်ကပြ် ဆုပ်ကိုင် ထားကသြည်။ စာသင်ခန်းအတွင်း၌ မယ်ယူဆန်သည် ဆရာ၏သင်ကြားမှုကို အာရုံ စူးစိုက်ကာ နားထောင်ပြီး မကြာခဏ ခုံအဖော်နှင့် ဆွေးနွေးလေ့ရှိသည်။ ဤနရောတွင် မတူညီသော နိုင်ငံများမှ ကလေးများသည် တစ်ခန်းတည်း၊ တစ်ကျောင်းတည်း၌ အတူတကွထိုင်ကာ ပညာကို မျှဝသေင်ယူလျက်ရှိကြ သည်။ ]]ကျွန်မတို့သင်ပေးတာ ဟာ ဗဟုသုတတစ်ခုတည်းမဟုတ်ဘဲ စိတ်ဓာတ်ရင်းနှီးမှုလည်း ဖစြ်ပါတယ်}} ဟု အတန်းပိုင်ဆရာမ ဆရာမဆုကဆိုသည်။ ကျောင်းတွင် တရုတ်-မနြ်မာယဉ်ကျေးမှု ဖလှယ်ရေးလှုပ်ရှားမှုများကို မကြာခဏပြုလုပ်လေ့ရှိရာ ]]ပေါက်ဖော်}} ဟူသော မနြ်မာစကားလုံး၏အနက်အဓိပ္ပာယ် မွေးချင်းညီအစ်ကိုသည် ကလေးများလက်တွဲ ခငြ်း၏နွေးထွေးမှု၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးယဉ်ကျေးမှုအပေါ်နားလည်လေးစားမှုအဖစြ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလသေည်။

နဝေင်ဆည်းဆာအချိန်၌ မယ်ယူဆန်သည် တိမ်ပြာပြာအောက်တွင် အိမ်သို့ခြချေဝင် လာသည်။ မိခင်က အိမ်နီးချင်းအိမ်သို့သွားပြီး မနြ်မာနံနံပင် ခူးခိုင်းသောအခါ အိမ်နီး ချင်းက နံနံပင်ခူးခွင့်ပြုရုံသာမက လတ်ဆတ်သောဟင်းခတ်အမွေးအကြိုင်များကိုပါ ထပ်မံထည့်ပေးလိုက်ပြီး အမကေို ပေးလိုက်နော် ဟု မမေ့မလျော့သတိပေးလိုက် သည်။

ညစာစားပြီးနောက် ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုဖငြ့် နိုင်ငံနှစ်ခုကြား မိသားစုချစ်ကညြ် ရေးကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ ဖန်သားပငြ်ပေါ်တွင် အဒေါ်နှင့်အဘွားတို့၏ ပြုံးရည် ရည်မျက်နှာများကို မငြ်ရသောအခါ မယ်ယူဆန်မှာ အပြုံးပွင့်သွားလသေည်။ သမီး ဒီနေ့စကားလုံးအသစ်တွေ အများကြီးသင်ရခဲ့တယ်ကောင်းသားပဲ၊ စာကိုကောင်း ကောင်းသင်ယူပါ၊ မကြာခဏလာလည်ပါ}ဟူသော ရိုးရှင်းသည့်စကားများသည် အစစ်အမှန်ဆုံးသော စိတ်နှလုံးကို သယ်ဆောင်လာလသေည်။ လားယင်ကျေးရွာတွင် ထိုကဲ့သို့သောမငြ်ကွင်းများသည် နေ့စဉ်ဖစြ်ပျက်လျက်ရှိသည်။ မနက်ခင်းမြူဆိုင်း ထဲက နှုတ်ဆက်သံများ၊ အတန်းထဲက စာသင်သံများ၊ မီးခိုးငွေ့တွင်းက လက် ဆောင်များ၊ ဗီဒီယိုဖန်သားပငြ်နှစ်ဖက်က ရယ်သံများ... ဤသေးငယ်သော်လည်း နွေးထွေးသည့် ဖစြ်စဉ်အပိုင်းအစများသည် တရုတ်-မနြ်မာနယ်စပ်တလျှောက်၌ အစွမ်း ထက်ဆုံးသော ရုပ်ပုံကားချပ်ကြီးကို ရက်လုပ်ပေးလျက်ရှိသည်။ နယ်နိမိတ်တိုင်များ သည် နယ်မြကေိုအမှတ်အသားပြုနိုင်သော်လည်း ပညြ်သူတို့၏ စိတ်နှလုံးအချင်းချင်း ရောယှက်ပေါင်းစည်းမှုကိုမူ တားဆီးနိုင်စွမ်းမရှိပေ။ ဤနရောတွင် မိသားစုတိုင်း သည် ပေါက်ဖော်}} ချစ်ကညြ်ရေး၏ စောင့်ရှောက်သူများဖစြ်ကပြြီး နွေးထွေးမှုတိုင်း သည် တောတောင်ရမြေမျေား ဆက်စပ်နခေငြ်း၊ ကံကမ္မြာတူညီခငြ်းဇာတ်လမ်းကို ပြောပနြလေသေည်။ ဤချစ်ကညြ်ရေးသည် တောင်ထက်မငြ့်ပြီး ရထေက်ရှည်လျား သည်။ ၎င်းသည် ကာလရှည်ကြာ မစြ်ကြီးအတွင်း စီးဆင်းလျက်ရှိပြီး ကလေးများ၏ နှလုံးသားလယ်ကွင်းတွင် စိမ့်ဝင်နသေည့်အပငြ် စစ်မှန်သော အိမ်နီးချင်းချစ်ကညြ်ရေး သည် မည်သည့်နယ်စပ်ကမျှ ပိတ်ပင်တားဆီးနိုင်ခငြ်းမရှိကြောင်း ထင်ရှားစလျေက် ရှိသည်။

(တက်ဟုန်းပေါင်းစပ်မီဒီယာ)